آب بندی

ییکی از مهم­ترین مشکلاتی که در اکثر ساختمان­ها دیده می­شود، وجود نم و رطوبت است، که باعث می­شود به ساختمان خسارت­های جبران ناپذیری وارد شود. از این رو باید عایق­کاری رطوبتی ساختمان به نحو مناسب انجام شود. منظور از عایق­کاری رطوبتی، پوشاندن سطح (دیوار، بام، کف و…) توسط یک یا چند لایه از مواد عایق است، تا از نفوذ آب و رطوبت به درون آن جلوگیری شود. البته روش­های مختلفی برای عایق کردن ساختمان وجود دارد که متداول­ترین آن­ها در ایران عایق­بندی توسط قیر و گونی است. اما با پیشرفت تکنولوژی، عایق­های پیش ساخته با نام تجاری ایزوگام مورد استفاده قرار گرفته است. به تازگی مهندسان در تحقیقات خود به این نتیجه رسیده اند که می­توان با رزین‌های اکریلاتی و استایرنی که محلول در آب هستند، عایق رطوبتی جدیدی را تولید کنند. 

کاربرد قیر یا آسفالت، دشوار و مستلزم صرف وقت زیاد است. حتی امولسیون­های ساخته شده از قیر نیز تغییر اندکی را در دشواری این کاربرد ایجاد نموده‌اند. باید قیر را تا میزان150 تا200 درجه سانتی­گراد حرارت داد. ریختن و تسطیح ترکیبی با این درجه حرارت بسیار دشوار است. بنابراین امولسیون­های ساخته شده از قیر با قابلیت کاربرد درجه حرارت نرمال مورد استفاده قرار می­گیرد.

در روش آب­بندی به روش پوشش­های ناتراوا، در خود سازه تمهیداتی به منظور جلوگیری از نفوذ آب یا بخار در نظر گرفته نمی­شود و سیستم آب­بندی به طور مستقل و با استفاده از پوشش­های ناتروا در بخش­های داخلی، خارجی و یا حتی میان سازه­ای اجرا می­شود. امروزه استفاده از پوشش­های ناتراوا، با توجه به صرفه اقتصادی آن­ها، بسیار پرکاربرد بوده و چنانچه دسترسی مناسب به قسمت خارجی سازه وجود داشته باشد، بهترین گزینه برای آب­بندی خواهد بود.

عایق‏های رطوبتی، از لحاظ ساختار اجرای عایق به دو دسته عایق­های رطوبتی پیش‌ساخته و عایق‏های رطوبتی درجاساز، تقسیم می­شوند.